Vergaloppeerd

Tot 2012 was Eurocommerce een onaantastbaar begrip in vastgoedland en de paardensport. Maar in amper een jaar tijd verschrompelde het imperium van Ger Visser: de stenenhandel failliet, de paardenstal 'een aflopende zaak' en zijn imago gesloopt na een arrestatie door de Fiod. Waar ging het mis voor de stenencowboy uit het Oosten?

door Sonny Motké    fotografie Martin Dijkstra
leestijd 10 minuten    gepubliceerd in Quote, juli 2013

April 2013. Curator Eric Looyen zet met een fraai gekromde pennenstreek een krabbel onder een nieuw faillissementsverslag van 'de natuurlijke persoon' Ger Visser. Hij zucht. Na een half jaar onderzoek is zijn enthousiasme voor de prestigeklus omgeslagen in irritatie. Het voormalig Quote 500-lid laat zich niet makkelijk vangen voor een onderhoud en de enkele keer dat dit wel gebeurd komt hij met de meest ongelooflijke verklaringen voor de bedenkelijke staat van zijn boekhouding.

Visser stond persoonlijk garant voor meer dan €100 miljoen aan leningen aan de ter zielen gegane vastgoedgigant Eurocommerce. Maar er is meer: hij blijkt voor €55 miljoen in het rood te staan bij zijn eigen bedrijf. Oftewel, in plat Nederlands: Ger's vingers graaiden maar al te graag uit de kas. Zijn verklaring? 'They made me do it'. 'De in zwaar weer verkerende Fortis-bank zou hem vriendelijk hebben gedwongen om wat aandelen te kopen onder het motto: 'voor wat, hoort wat'', vertelt Looyen, die pas echt weet wat voor paardenvlees hij in de kuip heeft wanneer hij ontdekt dat Visser een Porsche 911 Carrera Cabriolet én Ferrari Testarossa ‘voor gratis’ over deed aan zijn vrouw Patricia. Ook hun kapitale villa werd de hare, zei het met meer moeite: de transactieprijs was €1. 'Visser claimt dat zijn vrouw nog een vordering op hem had en het huis onder een pensioen-bv heeft gehangen om financiële zekerheid te garanderen', aldus de 'verkeersagent der crediteuren'. Wanneer Looyen ziet dat de naam van de pensioen-bv Syanora is, weet hij eigenlijk al genoeg: 'Deze benaming vertoont grote gelijkenis met het Japanse woord ‘Sayonara', hetgeen ‘tot ziens’ betekent.' Kortom: een doorzichtig gevalletje paulianeus handelen.

‘Naar eigen zeggen is er in zijn situatie sprake van 'een razzia', waarbij huisbankier Rabobank hem naar 'de gaskamer' heeft gestuurd.’

En de listige wegsluistrucs zijn nog niet op: er zijn ook nog 'zeer substantiële' kasopnames – €150.000 en €225.000 – die volgens Looyen vermoedelijk als presentje zijn gepresenteerd aan Vissers' kroost, zoon Ger Junior en dochter Kristel. ‘Bedragen die ik nooit van mijn moeder kreeg’, aldus de inmiddels jolige curator, die als één van de weinigen Visser nog in levende lijven heeft gesproken sinds zijn totale 'meltdown'; de kantorenbaas laat zich sinds het Eurocommerce-debacle zelden of nooit in het openbaar zien en blinkt in spaarzame interviews vooral uit in non-subtiliteit. Naar eigen zeggen is er in zijn situatie sprake van 'een razzia', waarbij huisbankier Rabobank hem naar 'de gaskamer' heeft gestuurd door hem aan te verlinken bij de Fiod wegens valsheid in geschrifte. De indruk die Looyen kreeg van de complotdenker is helder: ‘Het was niet de belangrijkste vraag die ik hem wilde stellen –  ik ben zijn zielenlezer niet – , maar het gaat niet goed met hem. Dat beaamt hij zelf ook.'

‘Ik heb mijn affaire met de buurvrouw zojuist opgebiecht aan mijn vrouw, en dat voelt zo heerlijk meneer!’

Ook Quote mag ondervinden hoe ‘bijzonder’ een gesprek met de gevallen ‘paardenmeneer’ deze dagen kan zijn. Als Visser wordt gebeld voor wederhoor, gebeurt er dit:

‘Met Visser ja!’

‘Iets met faillissement, miljoenenschulden en pauliana. Enfin, hoe gaat het?’

‘Ik weet écht niet waar je het over hebt! Mijn middellange- en langetermijngeheugen is namelijk stuk door alle stress. Maar voor de rest gaat het heel goed met mij! Ik heb mijn affaire met de buurvrouw zojuist opgebiecht aan mijn vrouw, en dat voelt zo heerlijk meneer! Ik ben dankzij haar ook bekeerd tot een bepaalde godsdienst, eentje waardoor ik nu in de wondere wereld van, eh, ‘rust’ leef!’

Het doet ons denken dat naast Eurocommerce nu ook Visser’s hoofd een klap van de sloopkogel heeft gekregen. En dus rijst de vraag: hoe kon deze über-deconfiture ooit plaats vinden?

Terug naar het begin; jaren zeventig van de vorige eeuw. Locatie: Gorssel, een op het eerste gezicht anoniem Gelders plattelandsdorp dat – juist daardoor – in trek is als woonplaats voor welgestelde ondernemers (Hennie van der Most!) en Bekende Nederlanders (Hier is… Adriaan van Dis!). Het is hier waar Henk Visser, een gewiekste ras-Amsterdammer die ‘knollen voor citroenen wist te verkopen’, besluit zich te vestigen met vrouw,  kinderen en de nodige paarden. Met één werkende long bestiert Visser senior een dan nog bescheiden handel in ‘tuinschuurtjes’. In 1973, dan net puber af,  betreedt Ger(rit) Visser de zaak van pa. Dat de obsessie voor vastgoed besmettelijk is blijkt wanneer ook de één jaar jongere Simon Cornelis – alias Kees – het voorbeeld van zijn broer volgt. Als gezamenlijk grootaandeelhouders bouwen ze in de daaropvolgende decennia het bedrijf vanuit standplaats Deventer uit tot de moloch die bekend wordt onder de naam Eurocommerce. Vanaf eind jaren negentig gaat het hard: met louter A-panden en winsten van tientallen miljoenen zijn de zogenaamde ‘vastgoedcowboys’ vanaf de conceptie geen onbekenden voor de Quote 500.

De reden voor die bijnaam is minder fraai: de risicovolle manier van werken van de Vissers wordt door sommigen omschreven als 'moreel frauduleus'.  Het recept van de ‘Eurocommerce-truc’ is als volgt: een pand wordt ontwikkeld voor €10 miljoen en verkocht - met tienjarige huurgarantie - aan een belegger voor €20 miljoen. De winst wordt door de import-Tukkers gebruikt als ‘speelgeld’ waarmee huurders verleid worden om voortijdig door te schuiven naar een hagelnieuw Eurocommerce-pand. Mochten flappenstapeltjes niet afdoende zijn, dan waren daar volgens insiders altijd nog de nodige Porsche-sleutels die als 'verleidingsmiddel' dienden. Leuk natuurlijk, alleen sneu voor de belegger die niks van deze populaire ‘side letter’-afspraken af weet en plotsklaps met een leeg pand zit. De Vissers zijn wel zo aardig om de huur door te betalen, maar een kantoor met enkel een parketvloer is natuurlijk funest voor de stenenwaarde.

Crimineel? Nee, dat niet, weet ook het geweten van de branche, Cor van Zadelhoff: Nu kijken we er anders tegen aan dan tien jaar geleden, maar deze praktijken zijn heel normaal gevonden. Het is in principe niet strafbaar. Maar: je moet er wel transparant in zijn!’ Omdat ‘side letters’ doorgaans niet bepaald zichtbaar zijn, volgen er de nodige wandelingen naar ‘het hekje’ voor Eurocommerce. Veel van die zaken worden verloren door de pandeigenaren – ‘Waar klaagt u over? U krijgt toch gewoon huur betaald!’ – maar de kansen keren wanneer de crisispleuris uit breekt en steeds meer beleggers en banken in echte problemen komen. Zo dwingt het beursgenoteerde beleggingsfonds NSI in 2010 een dwangsom af aangaande de Apeldoornse kantoorkolos La Tour. Achteraf gezien zijn het de eerste voortekenen van het Eurocommerce-faillissement, amper twee jaar later. Volgens het laatste schrijven van de curatoren hebben acht partijen nog altijd procedures lopen met een totale waarde van €120 miljoen. NSI staat daarbij genoteerd voor €1,9 miljoen.

‘Ik heb hem wellicht een keer gezien in tien jaar, op een begrafenis. Laat duidelijk zijn: wij bemoeien ons totaal niet meer met hem. ’

Alle 'beffige narigheid' blijft Kees Visser bespaard. Hij heeft zich namelijk in 2005 door broerlief Ger laten uitkopen voor €70 miljoen. Kwade tongen lispelen dat 'de financiele man' snel de nooduitgang nam om de ineenstorting van het imperium voor te zijn. Daar is absoluut niks van waar, weet de – vaak vergeten – derde broer: Henk Visser Junior. ‘Niemand zag dit in zijn volle omvang aankomen, ook Kees niet. En die verhalen dat hij slechts ‘het jongetje op de bagagedrager’ was, en daarom weg moest, zijn ook nonsens. Hij had gewoon andere plannen dan Ger en besloot wat anders te gaan doen.’ Hoewel velen de broederbreuk niet zagen aankomen, was het volgens nakomertje Henk slechts een kwestie van tijd: ‘Ze zijn absolute tegenpolen van elkaar. Ger is oncharismatisch en Kees is, in één woord, degelijk. Die loopt niet in zeven sloten tegelijk en heeft altijd zijn zaakjes op orde. En bovenal: een écht goede broer.’ De vastgoedhandelaar te Almere laat weten dat de banden met zijn grote broer nu definitief zijn doorgeknipt  'Ik heb hem wellicht een keer gezien in tien jaar, op een begrafenis. Maar laat duidelijk zijn: Kees en ik bemoeien ons totaal niet meer met hem.'

Pijnlijk. Maar Ger Visser lijkt het niet te deren. Wat heet: nadat zijn mede-grootaandeelhouder uit de zijspan is gestapt kan er pas echt goed gas gegeven worden. In 2007 koopt Eurocommerce bijvoorbeeld het Gelredome, een protserige sport annex concertentempel, voor €16,5 miljoen van de gemeente Arnhem. ‘Maar hij had geen idee wat hij er mee aan moest’, weet Paul van Sliedrecht, in die tijd bestuurder van de Stichting Gelredome. ‘Hij had een twintigjarig contract getekend om dik zeven ton sponsoring per jaar te betalen aan een voetbalclub: Vitesse had de beste huurbaas ooit!’ Dat de normaliter zo gewiekste Visser akkoord ging met die regeling bleek een andere reden te hebben: ‘Het was een ‘package deal’. Eurocommerce kreeg toegang tot veel andere projecten, mits ze het stadion zouden kopen. Dat verklaart ook de hoge prijs: het stadion was op dat moment misschien €5 miljoen waard! Maar hij ‘kocht’ er dus tien projecten bij!’

‘Jetze Steensma was een soort zoon voor Ger. Hij probeerde in alles op zijn baas te lijken, tot aan de Italiaanse klederdracht toe.’

Omdat Van Sliedrecht niet kan aanzien dat het stadion onder Visser's regime verloedert – 'Hij deed niets aan het onderhoud!' – gaat hij met hem om tafel om een overname te bespreken. Het bewuste gesprek in Vissers’ Gorsselse restaurant De Roskam is kort. ‘Hij noemde een bedrag waar je met gemak een nieuw stadion voor kon bouwen. Toen stond ik op en heb gezegd: ‘doe je best vooral!’ Terugdenkend aan die tijd realiseert hij zich dat er nog één persoon veel betrokken was bij de 'miljoenenonderhandelingen aan de keukentafel': commercieel directeur Jetze Steensma. Deze geboren Groninger besluit na een studie 'small business' aan de HEAO het leven vooral 'groot' aan te pakken en weet zich in no time op te werken tot Visser’s protegee. 'Steensma was een man die altijd 'gouden bergen' zag, en als een soort zoon was voor Ger. Hij probeerde ook in alles op zijn baas te lijken, tot aan de Italiaanse klederdracht toe. Visser was wel iets charmanter.’ De woorden van Van Sliedrecht zijn nog vriendelijk, want Steensma blijkt een reputatie te hebben als 'bad guy' met een explosief karakter. Volgens een anonieme kennis begint dat al bij zijn tijd als marinier begin jaren negentig, wanneer hij door zijn gedrag steevast genegeerd wordt voor missies. Veel later, als Eurocommerce-directeur, blijkt hij nog steeds wat anger management-problemen te hebben: een betrokkene laat weten dat Steensma zich van zijn slechtste kant liet zien in een gesprek waar hij verzekeraar Achmea hoopt te strikken als huurder 'Hij had mooie praatjes, maar toen kreeg hij een telefoontje van een medewerker die hij de huid vol scheldt met teksten als: 'En je zorgt godverdomme maar dat die godverdomse huurders er in gaan!' Het betekende einde gesprek.'

Dit onderonsje vond plaats omstreeks 2007. Op dat moment heeft Ger Visser al genoeg potentie – en wellicht gelijkenis – gezien in de eerzuchtige ex-ruiter Steensma, en laat hem mee-ondernemen in de paardenbranche en participeren in Eurocommerce-deals. Maar aandelen krijgt hij, zelfs na de exit van Kees Visser niet. ‘Uiteindelijk had Steensma niks te vertellen: iedereen moest buigen voor Visser’, weet Henk de Groot, curator van JDS Vastgoed, Steensma’s eigen vastgoedbedrijf. Want wat is er gebeurd? In 2011 gaat het finaal mis: Steensma stapt op bij Eurocommerce om, naar nu blijkt, een miljoenenruzie. ‘Hij werd op een dag gebeld met de mededeling dat ‘de afspraken’ waren veranderd waardoor hij €50 tot €80 miljoen misliep.’ De leerling blijkt het slachtoffer van de leermeester, die kennelijk ‘side letters’ met zichzelf maakte. Steensma besluit daarom 'de Eurocommerce-truc' met een eigen bedrijfje te gaan exploiteren, maar wanneer zijn grote voorbeeld ten onder gaat wordt JDS Vastgoed meegesleurd.

‘Maar Visser heeft nog goed voor zichzelf gezorgd: die rijdt nu nog rond in een roze Rolls Royce-achtige wagen hoor.’

Bestaande Eurocommerce-participaties worden waardeloos en samen met Visser wordt Steensma in juli 2012 gearresteerd door de Fiod op verdenking van het vervalsen van huurcontracten. Terwijl hij ‘veterloos’ in de cel zit claimt hij van niets te weten, aldus De Groot: ‘Maar ook al had hij niks te vertellen, hij is natuurlijk niet achterlijk. Rondom hem is het nu stil, maar vervolging is nog niet van de baan.' Inmiddels is ook bij Steensma een persoonlijk bankroet nabij: ‘De banken vorderen nog €35 miljoen. De ABN laat hem voorlopig met rust als hij de rentelasten op zijn huis maar na komt. Maar als dus blijkt dat ‘ie ‘gekke dingen’ heeft gedaan kan hij zo maar op straat komen te staan.’ In de tussentijd betaalt zijn vrouw de rekeningen, een trucje dat hij wederom afgekeken heeft van Visser, die deze dagen claimt ‘door naasten’ onderhouden te worden om niet een vroege hongerdood te sterven. De Groot somt het nog even op: ‘Steensma is een duplicaat van Visser in het klein. Visser had honderden paarden, Steensma tientallen. Visser had twintig Ferrari’s, Steensma twee. Maar Visser heeft nog goed voor zichzelf gezorgd: die rijdt nu nog rond in een roze Rolls Royce-achtige wagen hoor. Bij de Steensma’s zit enkel nog een vermogentje van een ton.’

‘Ger was er heilig van overtuigd herfinanciering te krijgen. Hij vertelde me wel eens dat de Rabobank juist hem belde met de vraag of hij iets wilde financieren.’

Het moet lekker rustig zijn geweest in de bestuurskamer van Eurocommerce in het voorjaar van 2011. Ger Visser heeft weliswaar met ruzie afscheid moeten nemen van broer Kees en surrogaatzoon Steensma, maar eigenlijk vindt hij dat wel best. De firma is van hem en door hem groot gemaakt; niemand anders. Als hij het nieuwste jaarverslag ondertekent ziet hij allerminst een reden tot paniek. Natuurlijk, ontkennen dat de leegstand groteske vormen aan neemt en het vinden van nieuwe huurders steeds moeilijker wordt is zinloos, maar de geldschieters – en vooral die van huisbankier Rabobank - zijn Ger's grootste vrienden. Mocht er echt liquide nood aan de man zijn dan zit het nummer van het Apeldoornse filiaal onder speeddial knop 1. ‘Ger was er heilig van overtuigd herfinanciering te krijgen. Hij vertelde me wel eens dat de Rabobank juist hem belde met de vraag of hij iets wilde financieren', aldus Van Sliedrecht. De getallen illustreren dit verhaal: in totaal leent bankierend Nederland – zonder slag of stoot – ruim €900 miljoen uit aan Eurocommerce. Toch geven de banken in het najaar van 2010 al blijk van enig realiteitsbesef: Visser wordt gevraagd om persoonlijk garant te gaan staan voor Eurocommerce-leningen. Als een goede cliënt willigt hij dat verzoek in, al onttrekt hij zijn woonhuis alvast uit de boedel door deze naar de inmiddels fameuze 'Sayonara-bv' over te schrijven.

Maar dat is niet alles. Uit het verhaal van Cornelis van Veen valt te concluderen dat de banken al veel eerder de handel en wandel van Eurocommerce onder een vergrootglas wilden leggen. Wie? Cornelis van Veen, een Urkenaar die in 1997, 'voordat het echt groot werd', afscheid neemt van zijn werkzaamheden bij Eurocommerce. In 2008 komt hij plots ‘back into play’ als hem gevraagd wordt om medebestuurder te worden van de Eurocommerce Holding, de op een na hoogste bv in Vissers' kerstboom. Het blijkt allesbehalve een eervolle job: 'Ik kreeg niet voldoende informatie om er iets zinnigs over te zeggen. Ik ben in totaal één keer door Ger gebeld en toen was het wel goed. Omdat ik verder niks hoorde, dacht ik dat alles oké was. Maar na drie jaar zei ik: 'dit is niet goed, ik ga weg.’ Volgens de inmiddels 77-jarige Van Veen had niet Visser zelf, maar 'een bank' aangedrongen op een extra bestuurder: 'En mijn naam werd als eerste genoemd door het accountantskantoor dat altijd de controles deed.' Het geeft te denken: hoe kan het dan dat een bestuurder, wiens naam in geen enkel jaarverslag terugkeert, nooit contact heeft gehad met de bank of accountant over het 'informatiegebrek'? Een raadsel dat niet opgelost wordt door Jeroen Moes, sinds 2007 de bonenteller van de Eurocommerce Holding. De partner bij de Deventerse Nijhof Groep laat middels een e-mail weten geen commentaar te geven op het relaas van Van Veen.

‘Volgens de banken is dit het moment waarop Visser bekent zijn kopieermachine overwerk te hebben bezorgd bij het in elkaar zetten van contracten.’

Een extra bestuurder of niet, feit is dat pas in november 2011 de Rabo-bankiers echt onraad beginnen te ruiken. Op dat moment worden de huurcontracten van onder meer de Amsterdamse kantoorgebouwen Diana en Vaste opnieuw bekeken. Tot ieders verbazing staan er geen namen op de papieren, enkel handtekeningen. Volgens de banken is dit het moment waarop Visser bekent zijn kopieermachine overwerk te hebben bezorgd bij het in elkaar zetten van de contracten. En nee: dat mag niet. Er wordt dan, ruim een half jaar voor het faillissement van Eurocommerce en de daadwerkelijke arrestatie, aangifte gedaan van valsheid in geschrifte. Dat gegeven geeft een verklaring voor een paar fijne 'Sinterklaas-transacties' van Visser. Op 1 december mag zoonlief Ger Junior de paardenstal overnemen voor €7 miljoen, maar omdat deze op hetzelfde moment een sponsorovereenkomst sluit met pa voor hetzelfde bedrag spreken juristen ook wel van een 'paulianeus cadeautje'. Hetzelfde geldt voor de overdracht van De Roskam aan dochter Kristel: op 6 december, de dag van de Goedheiligman, wordt zij voor het astronomische bedrag van €1 de baas van het hotel annex restaurant. Kortom: Visser’s noodscenario is in werking getreden.

‘'Ze' hebben echt plezier aan het onderuit trekken van bedrijven. Geloof me: het was haat en nijd.’

De banken hebben vanaf dat moment hun doelwit gevonden, zo blijkt uit verhalen die een ex-medewerker van Eurcommerce vertelt: 'Iedereen op de vloer had zo zijn contacten bij de banken; daaruit werd duidelijk dat 'ze' in december al wisten wat er ging gebeuren. 'Ze' hebben echt plezier aan het onderuit trekken van bedrijven. Geloof me: het was haat en nijd.' Dat een aangifte bij de Fiod er mee te maken kan hebben zal de ruim 100 ex-werknemers worst wezen. Het merendeel zit werkloos thuis en de frustratie zit diep: 'We snappen niet dat de banken niet wilden wachten; we hadden gewoon meer tijd nodig. Nu heeft iedereen geld verloren!' Visser, die ook tegenover zijn onderdanen tot op het eind positief bleef, diende tijdens de surseanceperiode in de zomer van 2012  nog maar eens een herfinancieringsverzoek in van €70 tot €80 miljoen; daarmee zou hij alles kunnen redden. Maar de banken zijn onvermurwbaar en laten weten enkel  een 'mini-krediet' van €10 miljoen te verstrekken om de boel voorlopig draaiende te houden; meer zit er niet meer in de kraan. Uiteindelijk blijkt een redding onmogelijk: op 12 juli 2012 is het faillissement een feit. De cijfers liegen er niet om: de banken vorderen €695 miljoen bij het bedrijf, de Rabobank scoort met €300 miljoen veruit het hoogst. De curatoren constateren dat de stenenportefeuille de laatste taxatiewaarde van €834 miljoen bij lange na niet haalt en spreekt van een liquidatiewaarde van - schrik! - €400 miljoen. Om toch een 'doorstart of some sorts' te bewerkstelligen wordt er door de banken een onderhandse veiling georganiseerd waarbij 44 Eurocommerce-panden in vier vastgoedsilo's worden gestald. Het is een oude truc die catastrofale afschrijvingen tegen moet gaan: zodoende financieren de banken de boel voor €428 miljoen en stellen ‘onafhankelijke’ directeuren aan die alles met winst moeten zien te verkopen.

Naast de vele banken is ook bouwmiljardair Dik Wessels een gedupeerde in dit drama. Als een van de eersten opende hij de aanval op zijn – dan nog – mede-Quote500-lid. VolkerWessels wil reeds in april €42 miljoen hebben van Eurocommerce over gemaakte bouwkosten van de eerder genoemde Diana en Vesta en vraagt als eerste het faillissement aan. Visser ontsnapt dan nog omdat Wessels de onroerende goederen uiteindelijk – zei het tegen verlies – over kan kopen. Het bleek uitstel van executie, want er was nog veel meer mis in de Eurocommerce-boekhouding. Velen vergeten dat het British Telecom Nederland is die in mei de allesbeslissende faillissementsaanvraag indient. De communicatiereus neemt die stap nadat ze erachter komen door Visser te worden ‘gepiepeld’. De afdeling Corporate Relations legt middels een pennenvrucht uit:

‘BT huurde destijds een pand in Amsterdam Zuid-Oost dat nooit door onszelf in gebruik is genomen. Eurocommerce heeft toen voor de oorspronkelijke locatie onderhuurders aangedragen en droeg zorg voor het innen van de huursommen. (…) Dat ging geruime tijd goed, maar toen duidelijk werd dat die huren wel nog steeds werden geïnd maar niet meer doorgestort aan BT, ontstond een onrechtmatige, onhoudbare situatie.’

Pijnlijk voor BT, zeker als men na gaat hoe de Britten besloten om in 1997 een vestiging te openen in Nederland. Volgens een bron dichtbij het vuur had BT vijf opties. In een speciaal belegde bijeenkomst in Amsterdam zijn Engelse afgevaardigden getuige van vier gelikte dia-shows en één man die een A4’tje met wat grote getallen in de lucht houdt: Ger Visser. Velen krijgen door zijn steenkolenengels niet alles mee, maar één ding blijft hangen: het laatste nummer op het blad is ‘sfor yoe’ als Eurocommerce wordt gekozen. De aanwezige Nederlandse makelaars van DTZ Zadelhoff voelen zich beschaamd, maar moeten met verbazing constateren dat tijdens het afsluitend diner er alleen nog maar over ‘die kleine man met die snor’ wordt gepraat. De keuze is gemaakt.

‘Mensen die hem het laatst gezien hebben bevestigen dat hij 'nog steeds leeft in een wereld waarin er een groot Rabobank-complot bestaat tegen hem'.’

Voor Ger Visser maakt het allemaal niks meer uit: zijn verzet tegen zowel het bankroet van Eurocommerce als dat van hemzelf heeft hij gestaakt. Zijn voormalig advocaten laten weten hem niet meer te vertegenwoordigen. Mensen die hem het laatst gezien hebben bevestigen dat hij 'nog steeds leeft in een wereld waarin er een groot Rabobank-complot bestaat tegen hem'. Terugkijkende op de feiten lijkt dat hoogst onwaarschijnlijk. Weliswaar werden de euro's tot vrij recent opvallend makkelijk naar Eurocommerce overgemaakt, het lijkt erop dat de banken pas in het najaar van 2011 echt grip konden krijgen op de vele trucs van de gehaaide Visser. Is dat dan niet erg laat? 'Tja, wat is laat? We leven toch ook niet in een politieterreurstaat waarin officiers op elke hoek van de straat alles staan te controleren?', is de repliek van één van de Eurocommerce-bewindvoerders. Na het uitkomen van de vervalsingen werd Visser prioriteit nummer 1 voor de bankiers gezien de omvang van zijn schulden en de ernst van de beschuldigingen. Een andere uitweg dan een faillissement bleek, zeker gelet op de doorwoekerende crisis, onvermijdelijk. En dat wist Visser ook: niet geheel toevallig begon hij al in 2010 met het verdelen van zijn bezittingen over familieleden met paulianeus verdachte transacties. Alle andere kreten van zijn kant dienen als afleiding en vermaak voor de massa, om maar te verhullen dat die grote vastgoedcowboy uit het oosten zich vergaloppeerd heeft.

Naschrift

In mei vierde Ger Visser zijn zestigste verjaardag, volgens eigen zeggen als 'rechteloos burger', maar met 'een nieuwe vlam'. Zijn nog liquide gezonde broers – Kees Visser staat anno nog steeds in de Quote 500 met €80 miljoen – spreken hem niet meer en voormalig zakenrelaties als Dik Wessels zijn ook niet meer te bellen: 'Hij is echt over het randje gegaan! Ik denk dat je hem nu onder de brug kunt vinden.' Als Visser pech heeft, dan kan dat nog gebeuren. De verdachte transacties met familieleden worden nog altijd onderzocht en alleen al de fiscus wil graag nog €12,6 miljoen van hem zien. Ook zijn laatste bezit, ‘vrijheid’, kan verloren gaan, want het Fiod-onderzoek is nog lopende. Voorlopig is er een impasse, weet curator Eric Looyen. ‘Want waar niets is, verliest de keizer zijn recht. Het is dus ook goed mogelijk dat we nu vijf jaar aanmodderen en de zaak verjaart. Maar wat er ook gebeurt, feit blijft dat hij Eurocommerce als een eenmanszaak heeft gerund. De kas was zijn eigen portemonnee.’


De Vissers: Paardenmannen

In 1996 wordt de Eurocommerce-stal opgericht, een project waar het vastgoedbedrijf door de jaren heen volgens rekeningafschriften minstens €38 miljoen inpompt. Ruiters als Gerco Schröder en Albert Voorn sprongen de nodige successen bij elkaar en spreken, ondanks de grote malaise, nog altijd met grote bewondering over ‘suikeroom Ger’. Ook handelaren roemen hem om zijn betrouwbare (!) handelsgedrag: ‘Ger was een slimme en uitermate correcte klant voor mijn drafpaarden. Hij was niet van ‘het ellebogen’, deed alles open en bloot, en  betaalde altijd op dezelfde avond, iets wat erg ongewoon is in onze branche’, dixit John Bootsman, de eigenaar van BoKo Stables die in Visser zelfs een 'vaderlijk figuur' zag. ‘Zo gaf hij me wel eens een standje als ik weer een spijkerbroek aan had op werk. En privé altijd kon je hem altijd voor alles bellen. Ik vind het wrang dat de ene broer nu ergens prinsheerlijk zit en de ander juist door zijn hoeven is gezakt.’ Voor een iets objectievere, maar niet minder positieve analyse, is daar paardenjournalist Jacob Melissen: ‘Met goed beleid is er een Europese top-stal gecreëerd. Er werden telkens paarden gekocht die er pas een paar jaar later ‘moesten staan’. Als je het met voetbal vergelijkt: Eurocommerce had jaarlijks tien paarden op stal, waarbij er twee goed genoeg waren voor Groningen, vier voor Ajax én eentje rijp was voor Real Madrid.'

‘Het zou goed kunnen dat er twee bedragen bestaan: eentje voor de Rabobank en eentje voor Ger zelf, waarmee hij zijn eigen kas spekt.’

In mei van dit jaar blijkt dat de handel er anders bij hangt. De Eurocommerce-stal verliest een kort geding van de Rabobank waarbij miljoenen aan paardenverkopen worden tegengehouden. De bank vreest dat de boedel wordt leeggeroofd door de Vissers, die hengsten voor een prikkie aan 'bevriende relaties’ willen over doen. Ergo: de ketting blijft om de poten van de knollen zitten. Nu de paardentransacties ook van de baan zijn, moet het wellicht op een andere – illegale – manier. In het circuit wordt gefluisterd dat toppaard London – met ruiter Gerco Schröder winnaar van een zilveren medaille op de Olympische Spelen – verkocht wordt aan de Oekraïense zakenman Alexander Onischenko. Dirk Willem Rosie, hoofdredacteur van Eisma Horsesmedia vertrouwt het niet: ‘Een man met een slechte reputatie en extreem veel bodyguards. Het zou goed kunnen dat er twee bedragen bestaan: eentje voor de Rabobank en eentje voor Ger zelf, waarmee hij zijn eigen kas spekt. Het paard is minimaal €15 miljoen waard! Hoe dan ook: de stal Eurocommerce is een aflopende zaak, dat weet iedereen.'

Ger's speeltjes: van Ferrari's tot sleurhut

Dat Visser niet alleen van volbloed paardenkrachten houdt blijkt wel wanneer er afgelopen zomer maar liefst twaalf Ferrari’s, een Ford Thunderbird én een Rolls Royce Phantom in beslag worden genomen. Bij een veiling brengen de scheurijzer – teleurstellend – net aan €2 miljoen op. Ook op de waterige snelweg voelt Visser zich – als vanzelfsprekend – thuis. In de boedel van Eurocommerce bevindt zich een ISA 120 van 36 meter die 33 knopen haalt. Inderdaad: het betreft een driemotorige boot waarop zich vijf luxe suites plus een mooi bovendek-jacuzzi bevinden. De aanschafprijs lag rond de €6 miljoen, maar inmiddels heeft de bewindvoerder de vraagprijs al laten zakken naar €4,3 miljoen. Natuurlijk vaart het gevaarte onder de fiscaal vriendelijkere vlag van Malta, maar ze ligt aan de ketting bij badplaatsje La Napoule, in de buurt van Cannes. Geen verrassing, want Zuid-Frankrijk is een populair vakantieoord voor Visser.

‘De bedrijfsresultaten vielen tegen. Het probleem was dat mevrouw Visser een baas was met veel uiterlijk vertoon en totaal geen zakelijk inzicht.’

En dat hij toch echt een man van luxe was blijkt wel uit het verhaal dat alom bekend is in Oost-Nederland. Daar wordt verteld dat Visser zich ooit door een medewerker liet overhalen om op campingvakantie te gaan, waarna hij met sleurhut én chauffeur naar de kust vertrok. 'Bij aankomst installeerde hij zich in een klapstoeltje, maar na een paar uur bedacht hij zich en pakte zijn boeltje in. De rest van de week zat hij in een chique hotel', aldus de regenjas. Het laatste hebbedingetje van Ger is het Gorsselse hotel annex restaurant De Roskam waar hij vaak zakelijke meetings belegd. In 2003 koopt hij de hut en vrouw Patricia mag er de baas spelen. Een succes werd het niet. ‘De bedrijfsresultaten vielen tegen. Het probleem was dat mevrouw Visser een baas was met veel uiterlijk vertoon en totaal geen zakelijk inzicht', verzucht ex-directeur Cees Oxener die nota bene geslachtofferd werd voor de financiële malheur. Inmiddels is de Gelderse sociëteit van dochter Kristel Visser: ‘Zij werkte al langer in het bedrijf, maar je kreeg het idee dat zij 'ook wat moest' aangezien haar broer bij de paardenstal werkte.'